dinsdag 5 juli 2016

Het belang van gezonde voeding


De kerken lopen leeg, maar veel mensen hebben toch de behoefte om ergens in te geloven. In zekere zin heeft iedereen een beetje houvast nodig, dus zo vreemd is het niet. Ik denk dat het voortkomt uit onze aangeboren angst voor de dood. Mensen die in de hemel geloven, kunnen zichzelf troosten wanneer ze aan het einde van hun aardse bestaan zijn. Dat er iets moois is, waar ze zich op kunnen verheugen als het leven voorbij is. In het geval van mijn vader was dat ook zo. Hij geloofde dat hij naar 'een land van louter licht' ging, wat hem tijdens zijn sterfbed een kalm gevoel gaf. Zo kon hij zijn te vroege dood (hij was 60) toch nog een plekje geven.

De angst voor de dood is ook een impuls voor een nieuw soort geloof. Veel mensen hebben al hun zinnen gezet op gezonde voeding. De marketeers spelen daar handig op in. Allerlei producten die we nooit nodig hebben gehad, vullen nu opeens de schappen in de supermarkt. Chiazaad, quinoa, goji bessen en tarwegras behoren tot de 'superfoods'. Volgens de 'nieuwe gelovigen' kun je brood, melk en suiker maar beter vermijden. Met een koolhydraat-arm dieet kun je misschien wel 100 worden. Voor mij is dat net zulke onzin als het geloof in een hemel. Maar het geeft mensen houvast én ze krijgen het gevoel dat ze toch invloed kunnen uitoefenen.

Het idee dat het leven niet maakbaar is, is ook ondraaglijk. Sommige mensen die een leven lang roken, worden zonder problemen honderd, terwijl niet-rokers ook longkanker kunnen krijgen en te jong overlijden. Gezond eten levert je op korte termijn voordelen op (je voelt je toch fitter dan als je alleen maar fastfood eet), maar garandeert je niet dat je tot op hoge leeftijd actief bent. En zeg nou zelf, hoeveel oude mensen hebben ooit 'superfoods' gegeten? Of vitaminepillen? Oma kookt de groentes altijd veel te lang, de vitamines zijn na 2 uur in de pan allang vervlogen, maar ze is er wel 88 jaar mee geworden. En ze is nog steeds relatief fit, ondanks dat ze statistisch teveel suiker en vet binnenkrijgt.

Het is moeilijker om in niets te geloven dan in iets. Het is frustrerend om te leven alsof je niets in eigen hand kunt houden. Ik geloof heilig in gezonde voeding, maar dan heb ik het niet zozeer over 'superfoods' maar over de al overbekende voeding die wij mensen al duizenden jaren eten. Maar zelfs met een gezond dieet kan er van alles mis gaan met je lijf. De truc is om te proberen zo gezond mogelijk te leven, zonder jezelf de schuld te geven als je ondanks alles toch ziek wordt. Je hebt dan in elk geval je best gedaan.

zaterdag 7 mei 2016

Drugs en liefde

Deze week las ik het boek van Doe Maar drummer René van Collem én keek ik de vorig jaar verschenen documentaire over Amy Winehouse. Beide lopen over van de wagonladingen drugs, eenzaamheid en onrust.

Van Collem leeft nog. Dat is een wonder. Want in zijn boek 'Heroine gvd' wordt je als lezer moedeloos van zijn vele afkick-pogingen en van het feit dat hij constant in oude (drugs)gewoontes vervalt. Om zijn verslaving te financieren loog en bedroog hij alles bij elkaar. Op één van zijn vele dieptepunten gooit hij een steen door de ruit van een electronicazaak om een televisie te stelen. Voordat hij deze aan een verblufte taxichauffeur kan verkopen, wordt hij door de politie in zijn kraag gevat. Aangrijpend zijn de passages wanneer hij al zwervende op Schiphol bivakkeert. Moe, hongerig en ziek.

In de docu van Amy Winehouse valt het op dat er in de media nogal lacherig over haar alcohol- en drugsverslaving werd gedaan. Terwijl haar verslaving hoogstwaarschijnlijk (net als bij Van Collem) getriggerd werd door extreme eenzaamheid. Haar grote liefde Blake trok haar mee in zijn eigen diepe put en hij liet haar ook nog meerdere malen als een baksteen vallen.

Amy Winehouse werd maar 27 jaar. Van Collum is op zijn 50e afgekickt en kon aan zijn nieuwe leven beginnen. Het grootste verschil tussen de twee is dat de redding van Van Collum kwam in de vorm van een grote liefde, terwijl dat voor Winehouse juist de grote val bleek te zijn.

    zaterdag 30 april 2016

    Toetjes en TV

    Gisteren kregen we het over toetjes. Niet lang geleden was het nagerecht mijn favoriete onderdeel van elke maaltijd. Ik zat me tijdens het eten van de groentes, rijst, pasta, vlees of vis al te verheugen op een gulzige bak vla of klodder pudding. Heel vaak had ik al eerder bedacht wat voor toetje ik wou eten dan wat voor hoofdgerecht. De afgelopen jaren ben ik gaan minderen met suiker en melk en dus ook met nagerechten. Behalve dat het mijden van nagerechten een stuk gezonder is, kun je opeens ook een deel van de supermarkt overslaan. Als ik nu nog wel eens een pak yoghurt haal, dan valt het me op hoeveel soorten pap er zijn. Eventjes herinner ik me dan het genot dat ik had als ik een bak vla aan het oplepelen was. Maar mijn smaakpapillen lijken veranderd te zijn: die keren als ik vla of iets dergelijks eet, vind ik het vaak aan de zoete kant en proef ik vooral de suiker. En van de vruchten die er zogenaamd aan zijn toegevoegd is meestal geen spoor te bekennen.

    Door de nagerechten over te slaan, geniet ik meer van de hoofdmaaltijd op zich. En dan komt automatisch de vraag: geldt dat voor meer dingen? Wat kun je nog meer voor overbodigs wegstrepen in het leven, zodat andere aspecten weer meer naar voren komen? Het maakt het leven in elk geval een stuk eenvoudiger, want je hoeft minder te eten en je hoeft ook minder te kiezen. Want soms stond ik echt wel even te wikken en te wegen bij de vele toetjes in de supermarkt.

    De afgelopen week hebben wij schrikbarend weinig televisie gekeken. Beperkten we ons kijkgedrag een aantal maanden terug naar ongeveer 3 uur per week, nu was het ongeveer de helft. Toen we gisteravond nog een wandelingetje maakten door Veendam, viel het op hoeveel mensen gebiologeerd naar het TV-scherm zaten te kijken. Geeft niks natuurlijk, zelf keek ik jaren geleden ook nog zo'n 3 uur per dag. Maar net als met het minderen van toetjes is het interessant om te zien wat er gebeurt als je minder TV gaat kijken. Je komt opeens toe aan de boeken in je kast die je nog niet hebt gelezen, je hoeft je niet meer te storen aan vervelende reclames en schreeuwerige filmtrailers. Je leeft ook meer in het moment, want vaak kijk je TV in de hoop dat het nog leuk gaat worden. Als dat ding uitstaat dan valt dat ook weg. Het is al leuk.

    Het mooiste is: je gaat er beter van slapen! Ik zat er vanmorgen even over na te denken. Maar de meeste mensen proberen de stress van alledag te verdrijven door televisie te kijken. De hersenen komen in een bijna comateuze toestand en dan lijkt het alsof je tot rust komt. Maar als je gaat slapen is er niets van de drukte verwerkt, je hebt het alleen even geparkeerd. Op het moment dat je hoofd je kussen raakt kunnen vervelende dingen die er die dag zijn gebeurd weer voorbij komen.

    Mijn punt is, het gaat er niet zozeer om dat je jezelf allerlei dingen oplegt of zelfs verbiedt. Maar door bepaalde dingen die je minder belangrijk vindt te schrappen, hou je meer tijd en aandacht over voor de dingen die er wel toe doen. Minder prikkels en meer rust.

    vrijdag 22 april 2016

    Rust in vrede

    Best apart dat op de dag waarop ik de geboorte van mijn moeder herdacht (zij overleed in 2008) en een boekje van Ivan Wolffers over stervensbegeleiding kocht, één van de grootste popsterren aller tijden overleed: Prince. Wij waren net bij de Leenbakker, toen we het radiobericht over de speakers van de winkel hoorden gaan. Vrijdag hadden we de film 'Purple Rain' nog bekeken en een dag later hadden we het bijbehorende album in de auto op weg naar Bergen gedraaid.

    David Bowie, Glenn Frey, Keith Emerson, George Martin, Maurice White, Percy Sledge en nu dus ook Prince overleden in 2016 en misschien wordt dit rijtje muziekdoden nog wel veel langer. Tegelijkertijd besef je je natuurlijk al snel dat er, des te ouder je wordt, steeds meer mensen overlijden en dat er naast je favoriete artiesten ook familieleden en vrienden zullen volgen. Een nare gedachte, maar wel reëel.

    We houden er niet van om over de dood na te denken. Ik heb zelf gister ook getwijfeld of ik het boekje van Wolffers wel mee wou nemen, aangezien je door de aankoop van een boekje over de dood het gevoel krijgt dat je het onheil over jezelf en je omgeving afroept. De dood is onvermijdelijk en niemand is er ooit aan ontkomen, maar toch is het moeilijk om er over te praten. Het is zelfs een beetje pijnlijk om er alleen maar over na te denken en om maatregelen te treffen voor als het zover is.

    Maar toen ik de hypotheekakte van mijn huis tekende in 2006, werd ik door de adviseur van de bank al op mijn eigen sterfelijkheid gewezen. Wat als ik voor het einde van de hypotheek zou overlijden? Zouden mijn nabestaanden (destijds mijn ouders, die inmiddels zijn overleden) met de schuld blijven zitten of zou mijn huis in één klap afgelost zijn. Ik koos voor dat laatste. Ben je dertig jaar jong en moet je over zulke dingen nadenken.

    Wanneer je gaat samenwonen en trouwen wordt je ook herinnerd aan de dood. Wat gebeurt er met de één als de ander overlijdt? Allemaal dingen die je moet regelen voordat het te laat is. Ook al is het niet fijn om er altijd maar bij stil te staan. De pijn die je hebt als je een naaste hebt verloren is al erg genoeg en als er achteraf allerlei dingen niet goed geregeld zijn is dat extra ballast.

    De dood negeren is onzinnig, die komt vanzelf. Maar tot die tijd is er reden genoeg om het leven te omarmen. Wat er ook gebeurt.

    woensdag 20 april 2016

    86 jaar jong

    Ze zit naast ons op het bankje even uit te blazen van de lange wandeling. Vroeger liep ze hier altijd met haar man. Vandaag loopt ze dezelfde route, maar dan alleen. Zo is hij er toch nog een beetje bij.

    Ze zat op gymnastiek, maar daar is ze allang mee gestopt. Nu doet ze alleen nog maar aan wandelen. Lekker in de vrije natuur, rust en stilte, alleen het geluid van de vogels.

    Toen ze nog jong was, had ze één grote wens: ze wilde later als ze groot was aan zee wonen. Dat is uitgekomen. Ze woont al meer dan zestig jaar in Egmond aan Zee. Ze was in Bergen geboren, maar daar wil ze niet meer wonen. Teveel bossen. Doe haar maar de zee.

    Af en toe toch even wandelen in dat mooie duingebied, dat afgewisseld wordt door bos, heide en zandvlaktes. Waar heden en verleden samenkomen. Haar gedachtes, haar overleden echtgenoot. Zo houdt ze haar lichaam in conditie en haar geest ook. 86 jaar is ze. Ik schat haar veel jonger.

    donderdag 14 april 2016

    Boekenkastblog (1): 'Je geld of je leven'

    Een kijkje in mijn boekenkast. Welk boek heb ik al een tijdje niet aangeraakt? 

    Over een week zal het nieuwe album van de Groningse striptekenares Barbara Stok verkrijgbaar zijn. In dit blogje pak ik haar boek van een aantal jaren geleden er even bij: 'Je geld of je leven'. Daarin beschrijft ze de periode dat ze bij een huis-aan-huiskrant werkt. Aanvankelijk vindt ze het werk leuk, maar na een tijdje wordt de druk langzaam opgevoerd en kan ze het niet meer aan. Met een flinke burn-out als gevolg.

    Als ze bij haar baas moet komen, hoopt ze dat hij haar ontslag geeft. Maar hij blijkt een loonsverhoging niet te hebben doorgevoerd. Barbara krijgt het alsnog met terugwerkende kracht uitbetaald, maar dat is het laatste waar ze op zit te wachten. Door al haar geploeter heeft ze juist tekort aan vrije tijd. En als ze al een keer tijd over heeft, is ze te moe om iets leuks te doen.

    Ze vervreemdt zelfs van haar vrienden, die het wel laat kunnen maken terwijl zij op tijd naar bed moet. Maar ze komt niet in slaap. In gedachten is ze al met de aankomende werkdag bezig, met vele vermoeiende klussen in het vooruitzicht.

    Toen ik dit boek voor het eerst las, herkende ik een aantal dingen. Zoals de zinloosheid van een deadline, wanneer iets persé af moet en niet een dag kan wachten. Uitgekafferd worden terwijl je je best doet. Jezelf over de kop werken. Jezelf vergeten. Iedereen heeft in zijn carrière misschien wel eens zo'n periode gehad, dat alles even teveel werd. Het is dan belangrijk om jezelf (en anderen, waar nodig) een halt toe te roepen. Je hebt maar één leven en na een burn-out wordt het nooit meer zoals het was.

    Barbara neemt op tijd ontslag en wordt een populaire striptekenares. Mooier kan het niet eindigen. Haar boek over Vincent van Gogh is wereldwijd vertaald. Maar 'Je geld of je leven' bewijst dat niet alles in het leven vanzelf gaat en houdt ons allen een spiegel voor: kies je voor geld? Of kies je voor leven?

    maandag 11 april 2016

    Cadeau?

    Mijn vrouw vraagt me of ik nog ideeën heb voor een verjaardagscadeau. Over een week ben ik namelijk jarig. Ik zou het niet weten. Ik heb alles al. Met de grootste moeite van de wereld probeer ik na te gaan waar mijn behoefte ligt, maar het lukt me niet. Dit jaar maar geen cadeautje? Om mij mag het. Ik heb alles wat mijn hartje begeert.

    Ik lees net in het prachtige boek "Statusangst" van Alain de Botton dat de Indianen in eerste instantie heel erg sober leefden. Toen de Europeanen kwamen en ze met allerlei dingen lieten kennismaken, begonnen ze pas te beseffen dat ze eigenlijk erg arm waren. De overheersers maakten hun wijs dat ze van alles misten. Ze gingen naar zaken verlangen die ze voorheen nooit hadden gekend: oorringen, kralen, armbanden, geweren, alcohol, spiegels en nog veel meer.
    Ze kregen de opdracht om op pelsdieren te jagen, die in die tijd erg gewild waren. De Indianen werden rijker, kochten meer spullen, maar werden er niet gelukkiger door. Sommigen raakten aan de drank en pleegden zelfmoord.

    Het is vreemd dat we naar spullen kunnen verlangen die er eerst nooit waren. De reclame doet ons geloven dat ons geluksniveau stijgt als we het door ons begeerde opject hebben aangeschaft. Maar in werkelijkheid daalt de gelukscurve al gauw. Door allerlei externe prikkels (media, contact met anderen) krijgen we weer nieuwe verlangens. Maar we weten niet waarom. Die nieuwe smartphone lijkt zo begeerlijk, maar wordt je leven er echt beter door?

    Op het moment dat je je beseft dat je genoeg spullen hebt, je geen oog en oor meer hebt voor de nonsens die in de reclamewereld wordt verkondigd, kom je er pas echt achter dat het leven niet om spullen draait. Ze maken je niet gelukkiger. Goed gezelschap wel. Aan het einde van je leven zul je echt niet meer aan alle materiële zaken die je tijdens je leven hebt vergaard denken. Wel aan de dingen die je hebt gedaan. Met welke mensen je iets hebt beleefd. En dan zul je glimlachen om die dag op je 40e, omdat je weer eens niet wist wat voor verjaardagscadeau je zou willen hebben. Omdat je toen al op de goede weg was.

    donderdag 7 april 2016

    Ontspullen

    Er is één ding leuker dan spullen kopen en dat is spullen wegdoen. Als je eenmaal de smaak te pakken hebt, dan moet je jezelf bijna afremmen om niet alles wat je bezit te verkopen. Of je moet al in de categorie zitten van mensen die alles verkopen en vervolgens een wereldreis maken... Maar ontspullen is op een gegeven moment een soort sport. Je raakt stukje bij beetje wat ballast kwijt en je voelt de ruimte niet alleen in je huis groeien, maar ook in je hoofd. Zo merk je op een gegeven moment dat meer doen met minder spullen je een rustiger mens maakt, die minder tijd kwijt is met het onderhouden van zijn spullen, ze repareren of te vervangen.

    Het is soms heel verleidelijk om alles maar naar de kringloopwinkel te brengen. Dan ben je er gelijk af en kun je gelijk genieten van een opgeruimd huis. Maar het is best moeilijk om sommige spullen weg te doen. Soms heeft iets emotionele waarde. Spullen die je hebt gekregen van mensen die niet meer leven zijn moeilijker weg te doen dan zaken die je hebt gekocht en nooit meer gebruikt. Toch kun je je er in veel gevallen toch tot zetten om je te ontdoen van zaken die maar wat in een doos liggen te verstoffen.

    Tegenwoordig heb je winkels als Mijn Tafel en Jouw Winkel, waar je een stelling of legplank kunt huren. Die vul je met dingen die je niet meer gebruikt. Je richt als het ware je eigen winkeltje in en prijst de producten zelf. Je logt in via de website en kunt zo volgen wat er verkocht wordt. Een leuke manier van 'ontspullen'; de koper heeft iets moois voor weinig geld en jij houdt er een leuk zakcentje aan over. Als bepaalde dingen blijven staan, kun je altijd nog besluiten om het naar de kringloopwinkel te brengen. Maar door het eerst een kans te geven in een winkel, kun je er misschien nog iets voor vangen. En de gekste dingen zijn te verkopen. Dingen waar jij de waarde niet meer van inziet, zijn voor een ander misschien heel erg gewild.

    Het is ook erg leuk om op een vrijmarkt te staan, bijvoorbeeld met Koningsdag. Je spreidt je spullen uit op een kleed en onderhandelt wat met je potentiële klanten. Ik heb al een keer 150 euro verdiend op 1 dag en ik had niet eens een grote kraam.
    Marktplaats is ook een optie. Je plaatst je advertentie, je kiest een vaste prijs (of geeft kans om te bieden) en de koper betaalt de verzendkosten.
    Allemaal manieren om op een leuke manier van je spullen af te komen. Niet alles wegdoen natuurlijk, een echte minimalist hoef je niet te worden. Maar als je het al jaren niet hebt aangeraakt, wat voor nut heeft het dan om het te bewaren?

    zondag 3 april 2016

    Merkbewust

    Tijdens gymles zat ik naast de pestkop van de klas. Hij keek meewarig naar mijn shirtje. 'Pfff, waar heb je dat ding gekocht? H.ema zeker?' Ik knikte. Blijkbaar was dat geen 'coole' winkel om je garderobe vandaan te halen. Alsof mij dat wat kon bommen. Als puber was ik ook al niet merkbewust.

    Jaren later. Een stagiaire op mijn werk vertelde me over zijn passie voor kleding. Hij vond het heerlijk om een middagje de stad in te gaan om kleren te kopen. Zijn vriendin profiteerde van zijn goede kijk op de mode; hij drukte me op het hart dat ze voordat ze een relatie met hem had, nooit merkkleding had gedragen. Ik moest er een beetje om lachen. Ik had er werkelijk nog nooit bij stilgestaan wat voor merk shirt, broek, schoenen of muts ik op had.

    In de reclame proberen bedrijven een bepaalde beleving aan hun product te geven. Feitelijk spelen ze in op je emoties om jou te overtuigen van het nut ervan. Een merk kan dan voor een bepaald gevoel staan, wat eigenlijk niets met het product zelf te maken heeft. In de tabaksindustrie draaide het vaak om een gevoel van vrijheid en stoerheid. Rook deze sigaretten en je wordt net zo stoer als deze cowboy. Drink deze wijn en je waant je een avonturier. Voor de rest zegt een merk eigenlijk niets.

    Veel mensen moeten niks van A.pple hebben, maar ik werk er al mijn halve leven mee. De computers zijn stabiel, gebruiksvriendelijk en minder vatbaar voor virussen. Toen ik mijn eersteling kocht, was A.pple niet het 'stoere' merk dat het nu is. Alleen geitenwollensokkentypes werkten met een M.acintosh. Ik maakte me in die tijd eerder belachelijk, terwijl ik nu waarschijnlijk een stuk hipper ben. Het bewijs dat het idee van 'mode' onzin is. Het ligt puur aan de tijdgeest en we moeten ons daar niet door laten beïnvloeden

    Mijn stereoset werd ook een keer de grond ingeboord door een kritische kennis. 'Dat jij als muziekliefhebber zó'n simpel setje hebt!' Ik zei dat het mij om de muziek ging en niet om de apparatuur. Bovendien vind ik het best leuk om af en toe een kraakje te horen.' Had ik dat laatste maar niet gezegd. 'Met een duurdere set hoor je dat kraakje waarschijnlijk nóg beter!' Zucht.

    In de supermarkt was ik wel een tijdje merkbewust, totdat ik erachter kwam dat sommige producten prima smaken terwijl ze de helft minder kosten. Boter is boter, maar de verpakkingen zijn divers en de prijsverschillen daardoor ook. Een luxe verpakking oogt mooier, maar dat gooi je uiteindelijk toch weg. Het gaat om de inhoud. Dat geldt eigenlijk voor alles. Als de kwaliteit voldoet, komt het met de beleving uiteindelijk ook wel goed.

    zaterdag 2 april 2016

    Hand in eigen boezem

    Sinds een aantal jaren verdiep ik me in zaken als consuminderen, besparen, ontspullen en onthaasten. Ik ben altijd benieuwd naar de beweegredenen van mensen, of ze nu wel of niet zuinig leven. Maar ik ben er waarschijnlijk ook zo mee bezig omdat ik zelf een 'big spender' ben geweest. Verbaasd over mijn eigen gedrag. Tegenwoordig denk ik bijna na over iedere euro die ik uitgeef, maar in het verleden was dat heel anders. Daarom kan ik de vraag waarom mensen zo verstrikt raken in het kopen van spullen ook aan mezelf stellen. Niet zo lang geleden gaf ik vooral 's weekends behoorlijke bedragen uit en één keer heb ik zelfs een autorit van 40 kilometer gemaakt, puur en alleen om mijn favoriete milkshake te kunnen drinken. Ik voel me nu soms een boekhouder, maar in die tijd had ik niet door hoeveel geld ik eigenlijk uitgaf.

    Ik kocht boeken, CD's en DVD's bij het leven en reed elke dag met de auto naar mijn werk, terwijl dat gemakkelijk met de fiets kon. In die tijd vond ik het heel normaal, nu zit ik bijna uit te rekenen hoeveel geld ik had bespaard als ik destijds wat soberder had geleefd. Niet dat ik wil verzanden in 'had ik maar...' gedachtes. Okay, ik heb tussen mijn 20e en pakweg 35e behoorlijk royaal geleefd, maar zonder dat was ik misschien niet de persoon geworden die ik nu ben. Ik kan in elk geval mijn best doen om het de komende jaren rustiger aan te doen qua uitgaves.

    In veel boeken over consumptie lees ik dat mensen spullen kopen om indruk te maken op anderen. Maar in mijn geval was dat niet zo. Ik hield mijn nieuwe aanwinsten juist liever verborgen voor anderen. Ik herinner me de verbaasde blikken van mijn buren toen ze zagen dat ik de kofferbak vol met tassen had. Ik had op 1 dag voor 400 euro gekocht. Ik schaamde me dood! Dit was mijn grootste uitspatting ooit. Maar goed, het waren allemaal 'nuttige' dingen: kleding, huisraad, gereedschap en eh... DVD's. Door filmpjes te kijken kon ik de eenzaamheid die ik als vrijgezel in de avonduren had een beetje verdrijven. Mijn collectie films is in die jaren enorm gegroeid doordat ik constant tegen aanbiedingen aanliep. Drie films voor 25 euro. Nu vind ik het erg duur, maar in de tijd dat ik nog in loondienst was, vond ik het best te doen. Financiële problemen heb ik dan ook nooit gehad door mijn shopgedag. Ik had altijd voldoende geld over voor de echt belangrijke dingen.

    Sommige mensen zouden zeggen: waar maak je je druk om? Je koopt leuke spullen, je raakt er niet door in de problemen en je doet het niet om anderen te imponeren. Maar dat is het juist: het gaat niet om mij, het gaat om iets groters. Je moet niet bang zijn dat ik nu op de zweverige toer ga. Maar consuminderen is weliswaar een persoonlijke keuze, maar met een gemeenschappelijk belang. Als je minder spullen koopt is dat niet alleen beter voor je eigen portemonnee, maar ook beter voor het milieu. Als je iets afdankt en verkoopt via Marktplaats of een inbrengwinkel, help je iemand anders aan een koopje en hoeft er minder geproduceerd te worden. Ik ben dankbaar dat ik dit op tijd heb ingezien en kijk nu met een glimlach terug op het verleden.

    vrijdag 1 april 2016

    Staycation

    Ik ben doorgaans niet zo dol op Engelse termen, maar ik vind het woord 'staycation' wel grappig. Het betekent dat je op vakantie gaat in je eigen huis. Ik ben de afgelopen 5 jaar niet op vakantie geweest. Niet vanwege financiële perikelen, maar omdat ik in mijn ontspannen leefstijl steeds minder behoefte heb om de rust elders op te zoeken.

    Deze week haalde ik het boek "De luxe van genoeg" van de bibliotheek en ik stuitte op een stuk dat over een boek van Floortje Dessing gaat. Ondanks dat het boek al jaren bij me in de kast staat, heb ik nooit zo stilgestaan bij de titel: "100 wereldplekken die je gezien moet hebben". De schrijver van "De luxe van genoeg", Martin van der Gaag, vraagt zich een aantal dingen af:
    1. Wat is een "wereldplek"?
    2. Wie bepaalt dat?
    3. Waarom moet je wereldplekken gezien hebben en van wie?
    4. Welke straf of beloning is eraan verbonden?
    5. Waarom zijn het er honderd (en niet zeven, zodat het nog te doen is)
    Best grappig om er op die manier naar te kijken. Maar dit voorbeeld geeft wel aan dat we vaak het gevoel hebben dat we iets 'moeten'. Blijkbaar moeten we iets, zodat we het aan iemand anders kunnen vertellen (of laten zien). Laat ik eens proberen om antwoord te geven op de bovenstaande vragen.
    1. Een wereldplek is een plek die al door veel mensen is bezocht. Er zijn opvallende dingen te zien en te beleven.
    2. De mensen die de plek hebben bezocht, noemen het een 'wereldplek'. Zij drukken je op het hart dat je het 'ook moet zien'. Aan één kant gunnen ze je het genot, aan de andere kant geeft het hun ook een bevestiging dat zij een goede smaak hebben.
    3. Je gaat naar een 'wereldplek', maakt foto's als bewijs dat je er geweest bent en die komen in een mapje op een harde schijf te staan. Vervolgens kijk je er nooit meer naar om. Hooguit laat je ze één keer zien aan je vrienden, familie en kennissen (die misschien niet eens geïnteresseerd zijn)
    4. Als je niet naar een 'wereldplek' gaat is er niks verloren. Degene die de plek aanbeveelt zal je proberen het gevoel te geven dat je iets mist als je niet gaat. Maar je wordt er niks beter of minder van, in mijn optiek.
    5. Honderd is wel heel veel. Het is Floortje haar werk, maar de gemiddelde Nederlander gaat volgens mij maar één keer per jaar op vakantie. Dan redt je honderd wereldplekken niet in een mensenleven.
    Naast dit specifieke boek zijn er ook '100 boeken die je gelezen moet hebben' en '100 films die je gezien moet hebben'. Eigenlijk kun je daarop dezelfde vragenlijst afvuren. De bedoeling is waarschijnlijk goed, maar ik denk dat we voor onszelf prima kunnen uitmaken wat we met ons leven aan willen. En als je niet van reizen houdt dan betekent dat heus niet dat je van alles mist.

    donderdag 31 maart 2016

    Vaste klant

    Ik heb laatst een proefabonnement op T.rouw gehad en werd eergisteren gebeld door een snelle jongen die mij een (volgens hem) passende aanbieding deed. Voor slechts vier euro per week kan ik de krant lezen, drie jaar lang. Daarna wordt je 'beloond' als vaste klant en betaal je de volle pond, van dik zeven euro per week.

    Ik heb het altijd al raar gevonden dat je wordt afgestraft als je ergens langer lid van bent. In deze tijd is het veel voordeliger om over te stappen naar de concurrent. Denk maar aan je zorgverzekering of je energieleverancier. Door de onderlinge concurrentie krijg je soms zelfs een welkomstkorting. Het maakt alles onnodig ingewikkeld. Je wilt aan één kant graag klant blijven omdat je tevreden bent, maar stapsgewijs wordt je tarief jaarlijks verhoogd.

    Ik heb daarom besloten om mezelf niet meer te binden, als dat niet hoeft. Een krantenabonnement is niet nodig, je kunt de papieren versie nog altijd in de winkel kopen en de digitale versie is ook gemakkelijk te downloaden. Een abonnement heeft geen noemenswaardig (financieel) voordeel. Vooral niet omdat je ook voor de kranten moet betalen die je niet leest.

    Als bedrijven niet meer hun best doen om hun vaste klanten wat meer naar de zin te maken, kan het wel eens gebeuren dat niemand zich meer durft te binden. Want het moet wel lonen, als je toezegt om voor een bepaalde tijd met iemand in zee te gaan.

    woensdag 30 maart 2016

    Simpel leven

    Wat versta ik onder 'simpel leven'?

    • Niet altijd bereikbaar zijn
    Een mobiele telefoon is erg handig, maar het kan ook een erge stoorzender zijn. Sinds een aantal maanden zet ik hem vaker uit en zie ik vanzelf wel of ik gemiste oproepen heb.

    • Minder TV kijken
    Ik kijk selectief televisie. De meeste programma's of shows vind ik vervelend om naar te kijken en de constante onderbrekingen door reclamespotjes zijn irritant.

    • Minder spullen kopen
    Als je minder in aanraking komt met reclame, krijg je vanzelf ook minder (gecreërde) behoeftes.
    Door geen impulsaankopen meer te doen, kun je best wat geld sparen.

    • Tevreden zijn over wat je hebt en wie je bent
    Kijk eens rond in je huis. Wat heb je al een tijd niet gebruikt? Welk boek in de kast heb je nog niet gelezen? Vergelijk jezelf niet met een ander en wees blij met wat je hebt en wie je bent.

    • Zelf koken in plaats van pakjes en zakjes gebruiken
    Al die ongezonde voeding is niet alleen erg duur, maar ook ongezond. Door fatsoenlijk zelf te koken, kun je niet alleen je gezondheid op een hoger peil krijgen maar je banksaldo ook!

    • Niet verleid worden door de reclame
    Geen reclamefolders meer, tijdens de reclame op de TV een boekje lezen, plassen of iets inschenken. De reclame maakt je wijs dat je iets nodig hebt. Maar het enige wat zij willen is het geld uit jouw zak kloppen.

    • Je eigen plan trekken i.p.v. de massa volgen
    Vroeger dacht ik dat het erg was om 'anders' te zijn. Tegenwoordig zie ik het als een zegen. Doe anders dan de massa en je zult onafhankelijker in het leven staan.

    • Rustig werken i.p.v. een burn-out veroorzaken
    Een burn-out is een teken dat je jezelf een te lange periode hebt verwaarloosd. Luister naar je lichaam en rust uit als je moe bent. "Werk blijft in de wereld, wij gaan eruit," zei mijn overgrootmoeder van 88. Ze had gelijk!

    • Vaker fietsen i.p.v. auto rijden
    De auto is een mooi vervoersmiddel voor langere afstanden, maar korte stukjes kun je het beste met de benenwagen of de fiets doen. Goed voor je lijf, het milieu en je portemonnee!

    • Picknicken i.p.v. een druk attractiepark
    Ga met je kinderen naar het park of bos, neem wat lekkere hapjes mee en ga picknicken. Zeg nou zelf, dat is toch veel leuker dan je tijd te verdoen in zo'n druk attractiepark.